4e reis, vertrek 1 augustus 2009
Vrijdag 31 juli 2009
Het wordt een bijzondere reis waaraan we morgen gaan beginnen. Dat is natuurlijk elke reisweek het geval, maar er is nu iets heel speciaals aan de hand. En dan heb ik het niet over mijn betere helft die een week mee vaart en ook niet over de verwachte weersomstandigheden - er worden volgende week zelfs op de eilanden tropische toestanden verwacht - maar over de laatste reis van schipper Peter Fokkens.
Niet als schipper, hoop ik, maar wel als eigenaar van de Panta Rhei. Op
11 augustus wordt dit toonbeeld van elegantie en stabiliteit (het eerste geval van zeeziekte moet zich na drie jaar nog steeds voordoen) overgedragen aan Eelke Dijkstra, nu al eigenaar van de Grote Beer.
Peter is 32 jaar eigenaar/schipper geweest van de Panta Rhei (Oud-Grieks voor "alles stroomt" of "alles beweegt"). Hij kocht het schip in 1977 en heeft vrijwel alles aan boord eigenhandig verbouwd en gerestaureerd.
Ik was meteen verkocht toen ik op een koude, donkere november namiddag in 2006, voorafgaande aan mijn eerste seizoen Wadfietsen, voor het eerst kennismaakte met schipper en schipper.
Nooit één seconde spijt van gehad.
Het wordt een pracht van een afscheidsreis.
Dinsdag 4 augustus 2009
Het bijna onmogelijke - ik had haast geschreven: "schier onmogelijke" - is
realiteit geworden: het is 4 augustus 2009 en we zitten met z'n allen op Schier
(-monnikoog). Voor het eerst in de historie van Wadfietsen.nl. Wat vorige seizoenen onder 'normale' omstandigheden nog onbereikbaar was, vijf eilanden aandoen in één week, blijkt nu onder zeer gunstige omstandigheden haalbaar.
Het begon allemaal somber, afgelopen zondag op Texel. Veel regen die pas tegen het middaguur wegtrok. Om vijf uur vertrokken naar Terschelling met toch nog redelijk zeilweer en een prachtige zonsondergang. Net te laat om via het Schuitengat naar West te varen, dus er iets langer over gedaan via de Meep en de Slenk. Om tien uur afgemeerd.
Maandagochtend kwam schipper Peter met het voorstel: "Zullen we proberen deze week alle vijf eilanden aan te doen?" Daarvoor moest nog wat gerekend worden en, omdat er in het donker gevaren werd, gecheckt worden of de computerkaarten wel werkten. Rond één uur kwam het groene licht: we gaan naar Schier.
Wel een merkwaardige ervaring gisteravond: we varen Ameland voorbij! Nog nooit gebeurd. Daarna zoeken naar de boeitjes op het Wad om zo ver mogelijk richting Schier door te kunnen varen. Dat valt allemaal nog niet mee in het donker: "Ik zie een boei, maar geen idee of het een rode of groene is!"
Rond 11 uur de Panta Rhei zachtjes een plaat op gevaren waar we vanochtend om een uur of 5 echt zijn drooggevallen. Daarna kwam het water weer snel: we waren los om negen uur en klokslag 12 voeren we het haventje van Schier binnen. Over hoe dat precies ging, kunnen we nog jaren "boeiende" verhalen vertellen.
Voorlopig moet ik het hierbij laten: de voeding van mijn laptop ligt in Nijmegen en ik heb nog exact 51 minuten op mijn accu. Voor noodgevallen.
Maandag 10 augustus 2009
De laptopvoeding is afgelopen zaterdag heelhuids aangekomen, dus een (korte) terugblik op de afgelopen week.
Over hoe we - uiteindelijk - weer bevrijd raakten van de haven van Schier, kunnen we nog minstens zo boeiende verhalen vertellen. Het blijft een klein mirakel hoe iemand een schip als de Panta Rhei in en uit die haven weet te krijgen. Via een geultje dat met takjes staat aangegeven en o wee als je ook maar een halve meter buiten die takjes raakt. Dan loop je het risico weer een uurtje of zes vast te komen liggen.
Onder bijna tropische weersomstandigheden kwamen we woensdag rond half één op Ameland aan. Waar baas Anton Kiewiet van de gelijknamige fietsverhuurder even vergeten was dat ik de vorige dag 15 fietsen had gereserveerd. Zoals gezegd tropische omstandigheden, en dan komt de ene veerboot na de andere binnen met vaste-wallers die allemaal een fiets nodig hebben. Zonder zo'n ding begin je namelijk niet veel op Ameland. De firma Kiewiet was, kortom, stijf uitverkocht toen wij arriveerden. Met duizendmaal excuses en het verzoek om een half uurtje geduld dook baas Anton vervolgens in de bus met oplegger om het eiland af te stropen naar fietsen. Met uitbundig succes én binnen een half uur.
Over het bezoek aan Vlieland de dag nadien is vooral vermeldenswaard dat we daar de - voor een waddeneiland - onwaarschijnlijke temperatuur van 29 graden bereikten. En mijn betere helft en ik 's avonds met een etentje alvast afscheid namen van Panta Rhei-eigenaar Peter. Omdat het nooit meer hetzelfde zal zijn zónder hem, dat heb ik althans deze week weer kunnen ervaren. Vijf eilanden op een perfecte manier aanvaren en ook zien dat die mogelijkheid zich voordoet. Dát noem ik mee-denken. Nogmaals: in diverse opzichten een unieke reis. Dank je wel, Peter Fokkens!
Terug naar de overzichtspagina