2e & 3e reis, vertrek 11 & 18 juli 2009
Donderdag 9 juli 2009
Donderdagavond 8 uur en het is herfst boven Nijmegen. Enfin, als het overmorgen maar beter is en daar ziet het wel naar uit. Hoewel, als ik één ding geleerd heb de afgelopen jaren is het wel om weersverwachtingen te wantrouwen die verder dan 24 uur vooruitkijken. En dan nog, zeker op de Wadden. Iets te vaak verrast door een windkrachtje 8+ die blijkbaar niemand had zien aankomen. Of een noordoostertje van 6+ waardoor Ameland ineens onbereikbaar werd.
't Omgekeerde gold natuurlijk ook: in korte broek op het terras van Zeezicht op Terschelling terwijl de rest van Nederland de verwarming aan had. Heerlijk idee van vrijheid toch wel: we zien 't wel, whatever de Krols van deze wereld ook voorspellen.
Toch zijn er voorspellingen waar we zo ongeveer blind op afgaan. Ik tenminste, de schipper hopelijk iets minder. Zo heb ik nu al een heel schema in mijn hoofd over de route van volgende week, gebaseerd op de getijde-voorspellingen van Verkeer & Waterstaat en de weersomstandigheden uiteraard even buiten beschouwing gelaten. Eind volgende week even kijken wat ervan terecht is gekomen.
Volgens de getijde-tabel is het zaterdag om 12.16 hoog water in Den Oever, rond de tijd dat we vertrekken. Dat betekent: over "de Bollen" een zandplaat tussen Noord-Holland en Texel waar we alleen met hoog water overheen kunnen. Het bekort de reistijd met ca. een half uur.
(Overigens dacht vorig jaar de toenmalige schipper ook dat 't nog wel kon, met als gevolg dat we zeven uur vast lagen op die Bollen, en zeehond Karel verbaasd kwam kijken wat die prutsers aan 't uitvoeren waren.)
Zaterdag en zondag blijven we op Texel, maar zondagavond is het om 18.30 uur laag water in Oudeschild. Dus begint een half uurtje later de vloed en stroomt het water met grote kracht de Texelstroom binnen. Een ideale tijd om Texel te verlaten en alvast een groot deel van de reis naar Terschelling af te leggen. Daar zijn we dan maandagochtend rond een uur of tien.
So far so good, maar nu gaat het tij ons behoorlijk dwarszitten. Dinsdag willen we naar Ameland en dan moeten we het wantij over tussen Terschelling en Ameland. Dat kan alleen bij hoogtij en dat is het om 14.46. Niet alleen kunnen we dan pas laat weg, rond een uur of half één, na het oversteken van het wantij duurt het nog een uur of drie voor we op Ameland zijn. Tegen zessen dus, verre van ideaal. Én: woensdag zitten we met hetzelfde probleem: hoogwater om 15.45 op het wantij. Niet zo moeilijk te voorspellen: dat wordt een kort verblijf op Ameland.
Nog een onzekerheidje: wat doen we na het wantij? Vlieland is dan nog een eind weg, zeker met westen(=tegen-)wind. Optie 1: tussenstop op Terschelling en de volgende ochtend door naar Vlie. Optie 2: droogvallen na het wantij, een beetje wandelen over de bodem van de zee en hier en daar wat oesters verzamelen. Het is rond een uur of tien laagtij dus dat moet kunnen.
Zekerheidje: donderdag wordt Vlie en vrijdag gaan we weer terug naar Den Oever. Het is vrijdag om 10.00 laag op Vlie, daarna stroomt het water de Vliestroom binnen en gaat het eerste deel van de terugreis op volle kracht (en volle zeilen?). Halverwege krijgen we in ieder geval de stroming weer tegen, maar dan is er weer zoveel water de Waddenzee binnengestroomd dat we hele stukken kunnen afsnijden en we rond 16.00 uur in Den Oever zijn.
Wedden dat 't zo gaat? (Bemanning uitgezonderd!)
Zondag 12 juli 2009
Vanwege technische problemen met de laptop is Ruud helaas niet in de gelegenheid om zijn blog bij te houden. We weten in ieder geval dat hij de weddenschap hierboven nu al heeft verloren: door brandstofgebrek & pas maandagochtend weer tankmogelijkheid op Texel staat vertrek naar Terschelling daarna op het programma. Tja, dat zijn zo de wetten van het Wad... zelfs op dit gebied! Expect the unexpected... ;-)
En als er op Terschelling ook nog een speciaal soort usb-kabeltje te koop is, dan is Ruud daarna weer in de lucht. We'll keep our fingers crossed!
Zondag 27 juli 2009
Reis 11-17 juli
Niks kabeltje op Terschelling en de enige laptop-reparateur op het eiland was natuurlijk meteen na Oerol op vakantie gegaan. Daarna nog een soortgelijke type geprobeerd in te schakelen op Texel, maar die vond het zelfs niet de moeite waard om de voicemail te beantwoorden. Dus twee weken met een zwart scherm gezeten hetgeen het fabriceren van een weblog ernstig verhindert.
En dat was jammer, want de vrijwel zeldzame situatie deed zich voor dat we de afgelopen twee weken een reis hebben beleefd waarbij alle aspecten van het Wad aan bod kwamen: de eilanden uiteraard, het Waddenweer - stralende zon terwijl het in de rest van het land bar en boos is - zeilen met een windkrachtje of 6/7 en het wandelen over de bodem van de Waddenzee. Van het eerder beschreven verwachte reisschema kwam, zoals gewoonlijk, weer niets terecht, maar de alternatieven mochten er zijn, mede dankzij het intensieve meedenk-werk van schipper Peter Fokkens.
De eerste week - die van 11-17 juli - werd gekenmerkt door prima weersomstandigheden (op een verregende Texel-zondag na) en ideaal zeilweer na het bezoek maandag aan Terschelling en dinsdag aan Ameland. Woensdag vanaf het wantij richting Vlieland moesten de zwemvesten aan (windkracht 7!), gingen de zeilen omhoog (fok en grootzeil) en ploegden we met een noodgang door de anderhalve meter hoge golven van de Stortemelk. Daarna volgde nog de Operatie "Hoe-Kom-Je-Bij-Windkracht-7-De-Haven-Van-Vlie-Binnen?" Tientallen stonden er als ware ramptoeristen bij de havenmond te wachten op de dingen die daar geheid mis zouden gaan. En ook wij konden niet verhinderen dat een paar meerpalen een stuk minder hout bevatten dan vóór onze doortocht. Desondanks mocht de schipper een waarderend applausje in ontvangst nemen van de toeschouwers. Hoewel hij, zeer tegen zijn gewoonte in, wel onmiddellijk na het afmeren een aanlegbiertje naar binnen goot om het adrenalinepeil naar beneden te brengen. Huzarenstukje!
Donderdag weinig tijd doorgebracht op Vlie, want we gingen tegen de avond droogvallen aan de zuidkant van het Scheurrak, ter hoogte van de Timmekesplaat waar het bij laagtij wemelt van de zeehonden. Ook nu trokken er vele zwemmend aan ons voorbij, maar helaas naar een droogvallende plaat een eind verderop.
Voordeel van het droogvallen om een uur of tien 's avonds is, dat je zo'n twaalf uur later, dus om tien uur 's ochtends nogmaals droog komt te liggen. Twee voor de prijs van één. Nadeel was in dit geval dat het weer behoorlijk was omgeslagen en dan duurt de tijd erg lang voor je weer loskomt. Ook de terugreis naar Den Oever verliep veel langer dan gedacht vanwege de sterke tegenstroom en dito wind. Een, weerkundig gesproken, kille thuiskomst met, en dat vergoed veel, een hartverwarmend afscheid met warme woorden én cadeaus voor de crew!
Reis 18-24 juli
Zaterdag bleek ook een dag van het kaliber kil en nat, een zeer onkarakteristieke zaterdag voor Den Oever. Ongunstig tij ook waardoor we pas rond half drie richting Texel konden vertrekken en er desondanks nog bijna drie uur over deden. Een traagte-record. Gelukkig klaarde het weer gedurende de tocht steeds meer op zodat we in de volle namiddagzon de haven van Oudeschild binnenvoeren. Meteen de fietsen opgehaald en rond zessen was iedereen op pad, de meesten richting Den Burg voor de avondmaaltijd.
Voor zondag zagen de weersomstandigheden er dreigend uit, maar het werd een goeddeels zonovergoten, prima fietsdag. Veel belangstelling was er voor een bezoek aan de Slufter, EcoMare en het Zandsculpturenfestival bij Paal 15.
Om vijf uur 's middags vertrokken: een gunstige tij- en windrichting moesten ervoor zorgen dat we zeilend binnen een recordtijd op Terschelling konden zijn. Dat bleek te kloppen: bijna een uur sneller dan het snelste schema liepen we om kwart over negen de haven van West binnen en meerden we af naast de Mars van Jan Veldhuis die twee jaar geleden deze prachtige foto van ons maakte:
Maandag en dinsdag waren twee stralend zonnige dagen op Schylge en Ameland en voor woensdag hadden we op suggestie van schipper Peter het schema maar weer eens op zijn kop gezet: niet direct naar Vlie, maar droogvallen onder de Richel en de volgende ochtend door naar Vlie. Dezelfde avond om een uur of tien had ook nog gekund, want toen kwamen we weer los, maar we zagen tegen zessen al dat die weg afgesneden was: de dubbele roodwitte vlag voor de havenmond van Vlie was zelfs zonder verrekijker vanaf onze ligplaats zichtbaar: de haven zat vol.
Dat was donderdagochtend bij aankomst om tien uur nog het geval, dus maar even aangelegd bij de havenmond om iedereen van boord te laten gaan. De Panta Rhei bleef nog een uurtje buitengaats tot een groot deel van de bruine vloot weer vertrokken was en wij naar binnen mochten voor een plekje naast....de Mars van Jan Veldhuis!
Ook op Vlie prachtig fietsweer en 's avonds een magnifiek uitzicht vanaf het terras van havenrestaurant De Dining over het Wad én over het Vlielands Fanfarecorps dat (eenmalig?) het wekelijkse donderdagse optreden had verplaatst van de Dorpsstraat naar het havenplein. Dat de echtgenote van Dining-baas Jaap Hamstra deel uitmaakt van dat muzikaal gezelschap zal wellicht debet zijn geweest aan dat besluit. Hoe het ook zij: de belangstelling op het plein was zeker niet geringer dan bij de traditionele concerten in het dorp.
Vrijdagochtend om negen uur vertrokken richting Den Oever, ditmaal via het Fransche Gaatje naar het gasstation en vervolgens door het Zuidoostrak naar de Afsluitdijk, waar we rechtaf sloegen naar Den Oever. Niet het meest pittoreske deel van de reis, die kilometerslange dijk, waar maar geen einde aan lijkt te komen. Tegen drieën meerden we af in de vrijwel volledig verlaten Vissershaven aan de Dokweg in Den Oever. Sinds dit jaar zijn vrijwel alle schepen die zeiltochten met Belgische en Duitse jeugd verzorgden, uit Den Oever vertrokken. Waar we in andere jaren vaak drie- of vierdubbel dik lagen, hebben we de laatste weken steeds het rijk alleen. Wel zo rustig en, vooral, comfortabel!
Terug naar de overzichtspagina