1e reis, vertrek 20 juni 2009
Vrijdag 19 juni 2009
Eén dag voor de nieuwe seizoensaftrap en als ik naar buiten kijk, zie ik veel donkere wolken. Gelukkig biedt de buienradar boven de Waddeneilanden een 'zonniger' beeld, al is het ook daar nog lang geen zomer. Gisteravond laat nog even naar de live-uitzending van Oerol vanaf Terschelling gekeken en daar zat het publiek toch behoorlijk te kleumen in de buitenlucht. En dat terwijl er op dat eiland toch hartstikke veel leuke plekken zijn waar je supergezellig én warm binnen kunt zitten!
Hopelijk verbetert het weer snel richting langste dag van het jaar, want het is toch een unieke belevenis als we, bijvoorbeeld, zondagavond van Texel al een eind richting Terschelling kunnen varen. De zonsondergang tegemoet, wilde ik bijna zeggen, maar dat is juist het schitterende aan die tocht: er is bijna geen zonsondergang. Want terwijl het ten westen van Terschelling nog net niet helemaal donker is rond een uur of elf, wordt het ten oosten daarvan alweer licht. Midzomernachtlicht op de Waddenzee, inderdaad. Het tij zit redelijk mee die avond, nou het weer nog. We houden de vingers gekruist.
Zondag 21 juni 2009
Toch even wennen, die nieuwe vertrektijd van 12 uur ’s middags. De gebruikelijke namiddagsnack en –borrel van vroeger rond een uur of vijf toch maar vervangen door bruine bolletjes met een glas melk of jus. Want wij Nederlanders zijn toch niet echt types om al om half één ’s middags aan de Schipperbitter te gaan. Hoewel het weer dit keer volledig wenste mee te werken: buien en een krachtige Noordwester gisteren op weg naar Oudeschild.
Met aan boord een – zoals altijd – select gezelschap uit Limburg, Leiden, Nijkerk en Ierland ( “Oirlund”). Die laatsten hadden trouwens bijna letterlijk de boot gemist: ze waren bij het busstation van Den Oever aan de grote weg naar Den Helder uitgestapt met als enige wetenschap dat ze in de haven op ’n boot moesten zijn. Maar welke boot, geen idee. De redding kwam uiteindelijk van een tweetal lokale dames die een doortastende taxi-dame wisten te regelen en konden wij met een uur vertraging alsnog koers zetten richting Texel.
Het weer klaarde trouwens behoorlijk op vanaf het moment dat we haven van Oudeschild binnenvoeren en onze vertrouwde stek bij het Vooronder in konden nemen (foto). En ook vandaag is er weinig reden tot klagen: af en toe een paar spetters, maar de meeste buien hebben toch de meer oostelijk gelegen eilanden op de korrel.
Die kant gaan wij vanavond op: eerst een paar uur met de Texelstroom mee in de richting van Harlingen en dan via de Paardenhoek en het Inschot uiteindelijk om een uur of elf voor anker bij het Fransche Gaatje. Met hopelijk een wolkenloze lucht zodat we volop kunnen genieten van de Nederlandse variant van het noorderlicht op deze langste dag.
Maandag 22 juni 2009
Van een wolkenloze lucht was gisteravond helaas geen sprake, maar de ondergaande zon met het strijklicht dat zo kenmerkend is voor de Wadden, zorgde toch nog voor een collectief Kodak-momentje. En daarna weer snel naar binnen, want het was gewoon guur aan dek.
Wel was het zodanig helder dat op een gegeven moment de vuurtorens van maar liefst Texel, Vlieland, Terschelling én Ameland tegelijk zichtbaar waren. Het licht daarvan dan. Maar daarvoor kreeg ik de handen niet massaal op elkaar, laat staan dat iedereen er spontaan voor aan dek stormde. In de salon waren ze druk doende met ofwel zelf te bridgen, ofwel hun beurt af te wachten ofwel zich er tegenaan te bemoeien. Verbazingwekkend dat mensen die elkaar amper 24 uur kennen, ineens van elkaar weten dat ze bridge-liefhebbers zijn. Zouden ze dat ruiken?
Rond kwart voor twaalf lieten schipper Peter en maat Michael de Panta Rhei vastlopen op een plaat net onder de Richel, een meter of tien van de geul, zodat we vanochtend om half negen aan het laatste stuk naar West Terschelling konden beginnen. Via het Schuitengat, een route die officieel niet meer opengehouden wordt, daardoor een aantal jaren nauwelijks meer begaanbaar was, maar door het voortdurende verplaatsen van de waddenbodem weer redelijk bevaarbaar lijkt.
In West zijn nog overal de restanten van Oerol in het straat- en vooral strandbeeld aanwezig. Het Groene Strand is nog één groot circusterrein. Ook op de terassen heerst Oerol nog volop: ze hangen vol met zeer brak uit de ogen kijkende feestgangers.
Verdwenen uit het straatbeeld en dus ook uit de Torenstraat is helaas De Bijenkorf, de ultieme winkel-van-sinkel waar je nooit vergeefs binnenstapte voor het broodnodige alledaagse: van vliegenmepper via trekleer tot notitieblokje. En altijd hartstikke druk, dus aan gebrek aan cliëntèle zijn ze zeker niet ten onder gegaan. Ook de Spar-caissière begreep er helemaal niets van: "Wij vinden het hier ook verschrikkelijk jammer." Nog erger vond ze echter wat ervoor in de plaats is gekomen: een boutique "met jurkjes van 400 euro. Wie zit daar nou op te wachten?"
Gelukkig is er ook nog iets positiefs te melden, althans voor schipper Peter en mijzelf: het Amsterdamsche Koffijhuis (foto) is open. Daar hadden we niet op gerekend. Geen idee waar we dat aan te danken hebben, want normaal zijn ze na afloop van Oerol een aantal dagen hermetisch gesloten. Maar daar gaan we vanavond wel achter komen.
Dinsdag 23 juni 2009
"It's a beautiful day, the sun is shining!" Geen idee uit welke musical deze 'lyrics' afkomstig zijn, maar ze speelden wel door mijn hoofd toen ik vanmorgen om half zeven aan dek kwam. Eindelijk warmte, klonk het in mijn hoofd als gepatenteerde koukleum en het zou alleen maar beter worden de rest van de dag.
Om kwart over acht vertrokken uit West en als je dan denkt: nu zal iedereen wel als een haas uit zijn bedje komen vanwege al het lawaai of om anderszins afscheid te nemen van Terschelling...niks, nada, niente, nothing. Pas een half uur later kwamen de eerste slaapmutsen boven water. Wel relaxt allemaal en dat gold ook voor de vaart: binnen no time waren we bij het wantij en daar ook weer over. Reden: hoger water heb ik het nog nooit aangetroffen en dat had ook negatieve gevolgen: bij de Blauwe Balg komen we gewoonlijk op zo'n 10 meter van de zonnende...sorry Lenie: rustende..zeehonden, nu was de afstand zeker 100 meter. Desondanks: iedereen met de camera in de aanslag (foto).
Morgen in de herkansing, want het tij dwingt ons om morgen weer rond dezelfde tijd de terugtocht te aanvaarden.
Dat wordt dan een heuse zeildag, met noordoosten wind kracht 5 zelfs een ideale zeildag. Einddoel: West Terschelling, want regelrecht door naar Vlieland zou zeilend wel een erg lange dag worden. Dus Vlie staat op de lat voor donderdagochtend.
Woensdag 24 juni 2009
Het is dus helemaal geen lange dag geworden: nadat we het wantij tussen Amelang en Terschelling rond half twaalf gepasseerd waren en we dus de eb-stroom meekregen, gingen we als een speer. Zodat al tamelijk snel het besluit viel om Terschelling rechts te laten liggen en meteen door te steken naar Vlieland. Waar we al rond een uur of drie afmeerden in de vorig jaar geheel vernieuwde haven.
Je hebt van die vaarweken dat je van gekkigheid niet weet hoe je de tocht in godsnaam bij elkaar gepuzzeld krijgt en er zijn weken dat je ineens zeeën van tijd overhoudt. Dit is er blijkbaar zo eentje.
Vandaag overigens voor het eerst de zeilen gehesen. Daaraan dient ieder zo z'n steentje bij te dragen en om dat proces enigszins geordend te laten verlopen, gaat er een heuse officiële briefing aan vooraf door schippersmaat Michael (links op de foto). Al kan aan de zinvolheid daarvan redelijk getwijfeld worden, gehoord menige verzuchting achteraf dat men er letterlijk geen touw aan vast had kunnen knopen.
Desondanks (en dankzij de elektrische lier) stonden fok en grootzeil in no-time en leverden zo, geholpen door een steeds meer aantrekkende noordooster, een aanzienlijke bijdrage aan het snelle verloop van de tocht.
Donderdag 25 juni 2009
Kortebroekendag! Het mocht langzamerhand ook wel 'ns een keertje. Vanochtend was het door de strakke noordoostelijke bries nog tamelijk fris, maar het is nu - rond een uur of één - strakblauw boven Vlie.
De haven van Vlie nadert nu toch echt wel zijn voltooiing. Vorig jaar moesten de havenmeesters zich nog behelpen met allerlei noodonderkomens, maar nu staat er een prachtig nieuw havengebouw.
Onderin zitten een supermarktje, een wasserette en een doucheruimte, bovenin rechts de havenmeesters en links is het nieuwe restaurant gevestigd met vanaf het terras een werkelijk fantastisch uitzicht over het Wad. Enige smetje is de naam van de tent: De Dining. Aan die ongein heeft een reclamebureau waarschijnlijk weer goud geld verdiend. Maar de sfeer is er geweldig en het eten ook, kan ik uit eigen waarneming bevestigen: de lamsbout met cranberry-thijm saus smaakte perfect.
Morgen wordt het nieuwe complex feestelijk geopend. Dan zijn wij helaas op weg naar onze eindbestemming. Al had een van onze gasten dat voor vandaag al in gedachten en dus vanochtend alles al keurig ingepakt.
Vrijdag 26 juli 2009
We varen vanaf vandaag dus over werelderfgoed. En dat doen we weer met een noodgang, zoals al de hele week. Minstens zes uur hadden we berekend voor het traject Vlie naar Den Oever. Het werden er vier. Uiteraard wel met enig afsnijden. Voor de kenners: vanaf Vlie westelijk langs de Richel en via het Fransche Gaatje naar het gasstation en dan via het Scheurrak en een stuk Zachte bed naar het beeld van Lely op de Afsluitdijk waar we uiteindelijk rechtsaf slaan richting Den Oever. En verdomd als het niet waar is: de hele weg zwaar bewolkt en in Den Oever breekt de zon door.
Beetje somber tochtje dus, maar dat heb je sowieso altijd al een beetje op zo'n laatste dag waar de weemoed snel toeslaat. "This is gorgeous", vond Irishman Jimmy desondanks.
En het kersverse werelderfgoed golfde instemmend.
Terug naar de overzichtspagina