5e reis, vertrek 9 augustus 2008
Zaterdag 9 augustus 2008
Voor het eerst dit seizoen een heuse groep aan boord. Acht gasten die elkaar kennen van het tennissen, golfen en…samen op vakantie gaan.
Daarnaast – ook voor het eerst – bijna geen andere nationaliteiten dan de Nederlandse. Uitzondering: Bilal, afkomstig uit India, die met een Nederlandse vriendin is meegekomen.
Ook voor het eerst dit seizoen is de controle over de Panta Rhei in handen van De Man Zelf: eigenaar/schipper Peter Fokkens die het schip uiteraard als geen ander kent. Dat bleek vanmiddag meteen al, toen we in redelijk zwaar weer Oudeschild naderden. Rollen en stampen zoals je dat normaal alleen meemaakt in de Stortemelk bij golven van anderhalve meter.
Uiteraard had niemand vanavond in dat beestenweer veel zin om er nog per fiets op uit te trekken. Daar hebben we morgen nog de hele dag voor.
Zondag 10 augustus 2008
Daar haddden we vandaag dus niet de hele dag voor. Omdat het getij deze week behoorlijk tegen zit, kwam schipper Peter gisteravond nog met een alternatieve route op de proppen, zodat we deze week er in ieder geval van verzekerd zijn tenminste vier eilanden aan te doen. Dus vanmiddag rond half twee al vertrokken om - via een tussenstop vanavond in Harlingen - maandag meteen door te stomen naar Ameland. Een reis van zo’n acht uur. Een halve dag Texel dus slechts, maar we komen hier vrijdag weer terug om de rest van het eiland te bezoeken.
Voordeel was wel weer dat echtgenote Lia geen hele reis naar Terschelling of – nog verder – Ameland hoefde te maken voor een weekje wadfietsen, maar gewoon in Harlingen vanuit de trein aan boord kon stappen.
Maandag 11 augustus 2008
Om kwart over acht vertrokken voor de lange overtocht naar Ameland: onder Terschelling door over het wantij, langs de Blauwe Balg (zeehonden!) en dan ten slotte naar Nes.
Het eerste deel van de reis verliep dermate voortvarend (hé: voort-varend, die houden we erin), dat we iets te vroeg op het wantij arriveerden en dus prompt vastliepen. Geen punt met opkomend tij, gewoon een uurtje wachten tot er voldoende water is binnengestroomd.
De driehonderd zeehonden waren weer keurig op tijd klaargelegd door de organisatie, zodat dit Kodak-momentje weer tot de meest geslaagde onderdelen van de reis gerekend kan worden. Voor echtgenote Lia was het de eerste keer dat ze die beesten in levende lijve zag: elke week krijgt ze tientallen foto’s van de gasten onder ogen met vrijwel elke keer hetzelfde tafereel, maar door een merkwaardige speling van het lot moesten we elke keer Ameland skippen als zij aan boord was.
Op precies het verwachte tijdstip van 17.00 uur afgemeerd in Nes.
Dinsdag 12 augustus 2008
Gisteravond opnieuw de planning moeten wijzigen. Het oorspronkelijke plan was om vandaag rond zeven uur ’s avonds naar Terschelling te varen, maar een dreigende zuidwesterstorm maakte het noodzakelijk om (veel) eerder te vertrekken. Met golven van meer dan een meter zijn de boeitjes nauwelijks meer te zien en al helemaal niet meer als het donker wordt.
Dat leverde dus gisteravond meteen de discussie op: hoe doen we dat dan met het avondeten? Gelukkig bleek iedereen bereid zijn (liever gezegd: háár) beste culinaire beentje voor te zetten, van soep tot nagerecht, elk verzorgd door één team. De organisatie zorgde voor de boodschappen, zodat iedereen rustig een paar uur Ameland kon verkennen.
Iets na half vier ’s middags vertrokken met een steeds verder aanwakkerende zuidwester, waardoor je het zelfs in de kuip maar nauwelijks droog hield. Wel een enerverend tochtje, zo bij windkracht 8, maar de Panta Rhei is zo stabiel dat je er bij het klaarmaken van de maaltijd nauwelijks last van had.
Die maaltijd mocht er zijn: heerlijk zelfgemaakte tomatensoep van Marjan, een verrukkelijke kerrie-tagliatelle met garnalen van Lenie en ten slotte een yoghurt-kwark toetje met inheemse producten als cranberry- en duindoornsiroop. Maar dat laatste nuttigden we op het moment dat we veilig en wel aangemeerd lagen in de haven van West.
En daar blijven we morgen de hele dag. Donderdagochtend naar Vlie.
Donderdag 14 augustus 2008
Er zijn een paar manieren om dit weblog te halen, als gast. Door iets bijzonders te presteren of door een originele gedachte te lanceren. Of, en dat overkwam Marjan gisteravond, door compleet gedachteloos een wierookstokje in de brand te steken. In de hut, dus weet iedereen nu dat de rookmelders in de hutten daadwerkelijk doen waar ze voor bedoeld zijn: het brandalarm in werking stellen.
Na die commotie ging iedereen redelijk op tijd slapen, want vanochtend was het weer op tijd op. Exact om negen uur werden de trossen losgegooid voor een drie uur durende trip naar Vlie. Dachten we. Schipper Peter koos echter voor een onverwacht avontuur: afsnijden via het Schuitengat, een geul die al een paar jaar niet meer wordt onderhouden door Rijkswaterstaat en daarom alleen nog maar bij extreem hoog water te nemen valt. En dat was het vanochtend, zodat we een uur eerder via een soort water-achtbaan op Vlie arriveerden. Altijd leuk, die golven van anderhalve meter in de Stortemelk!
Nog een uurtje en dan vertrekken we hier weer om acht uur. Al een eind op streek raken naar Oudeschild om de gemiste tijd van zondag op Texel in te halen. Vanavond ergens voor anker in de buurt van het Inschot en dan morgenochtend de rest.
Inmiddels hebben de gasten de smaak van het eerdere idee om gezamenlijk te koken danig te pakken. De lekkerste geuren komen aan dek drijven vanuit de kombuis. Zo'n club wil je wel vaker aan boord.....
"Dames en heren: we gaan eten!" klonk het zojuist. Hoog tijd om dit weblog af te gaan sluiten.
Vrijdag 15 augustus 2008
Het was smakelijk eten, dank u. En daarna snel weg richting Inschot waar we om half tien vastliepen. Zoals gepland. Rond half drie vannacht zouden we daadwerkelijk droogvallen en de goede voornemens waren weer niet van de lucht: "We zetten de wekker" tot "We gaan wadlopen!"
Uiteindelijk waren er welgeteld twee (2!) die de moeite namen om de (bijna) volle maan over het drooggevallen wad te zien schijnen: Leo en echtgenote Lia. De rest pitte vrolijk verder - evenals ondergetekende.
Vanochtend sinds lange tijd weer eens een glorieuze zonsopgang met een gladde Waddenzee. Dat leidde tot de opmerkelijke verzuchting van Astrid: "Stel je toch eens voor dat we dit weer de hele week hadden gehad. Dat zou sáái zijn geweest!"
I rest my case...
Saai of niet, na nog een enkel buitje verliep het tweede deel van de trip naar Oudeschild zoals op onderstaande foto:
Morgen de laatste etappe naar Den Oever.
Terug naar de overzichtspagina