9e reis, vertrek 18 augustus 2007
Zondag 19 augustus 2007
In Oudeschild op Texel is het dik feest: de Teso ( Texels Eigen Stoomboot Onderneming, zeg maar de veerboot) bestaat 100 jaar. Een niet gering deel van die jaren was Oudeschild aankomst- en vertrekhaven van de veerboot, vandaar dat de festiviteiten hier plaatsvinden. We liggen ook niet op onze gebruikelijke stek bij het Havenhotel (de voormalige Teso-vertrekhal), maar helemaal aan het andere einde, pal achter de jachthaven.
Daar staat ook het grote podium opgesteld en dat hebben we gisteravond gemerkt. Iedereen die dacht vóór half een ’s nachts een oog te kunnen dichtdoen, kwam bedrogen uit. Van geluidsbegrenzers, zoals die bij de Zomerfeesten in Nijmegen worden gebruikt, hebben ze hier (gelukkig) nog nooit gehoord. Dus knalde de Belgische zangeres Belle Perez met complete band de ene latino-hit na de andere door de haven. Op de Panta Rhei stond zelfs het hele dek mee te swingen! En bleef het nog lang plezierig rumoerig aan boord...
Tot zichtbaar ongenoegen van de Duitse (of in ieder geval Duitstalige) opvarenden naast ons, die duidelijk op een rustiger start van de nacht hadden gerekend. Maar mogen wij a.u.b. (bitte!) ook een keer? Dat konden die Duitsers natuurlijk niet weten, maar vaak waren wij het slachtoffer van lawaai vanaf belendende schepen. En voor de komende avond beloven we helemaal niks. Hoeft ook niet voor deze Duitsers want die zijn vanochtend vertrokken ;-)
Gisteren stonden de feestelijkheden in het teken van de visserij met een Havenvisfestijn, vandaag staat het Texels lamsvlees centraal: Lamsvleesdag. Straks dus verplicht even een paar lamscoteletjes wegwerken. Het leven kan zo afschuwelijk hard zijn…
Dinsdag 22 augustus 2007
Het seizoen zit er bijna op, dat merk je aan alles. Geen eindeloze rijen meer voor de kassa's van de lokale Spar in West, weinig Bruine Vloot-schepen meer in de haven en veerboten die niet meer afgeladen vol af en aan varen. Melancholieke week ook, want een week van afscheid nemen. Zondagavond in Oudeschild van Vooronder-barkeepers Annemiek en Buks (=Jan), vanochtend van fietsverhuurder Richard Zeelen. Samen met hem een uurtje op het zonovergoten terras van Het Wakend Oog de stand van zaken in de wereld doorgenomen (Richard is een hardcore surfer en vindt het dus prachtig dat het hurricane-seizoen weer is begonnen) en de stand van zaken op de eilanden in het bijzonder. Net afscheid genomen van Kuo, de bedrijfsleider van Zeezicht (heeft de culturele revolutie in China als 11-jarig jongetje nog meegemaakt!), vanavond voor de laatste keer wat tapas eten bij Karel & Noor in het Amsterdams Koffijhuis en morgen etc. etc..
Het is nu alweer behoorlijk bewolkt, maar tot nu toe prachtig zomerweer gehad. Gisteren, tijdens de overtocht naar Schylge, lag de hele club zelfs in korte broek aan dek. Dat hadden we lang niet meegemaakt. Op de foto's die Rien Woerden vorige week gemaakt heeft (zie Fotocollage van het Wadfietsen), valt te zien dat het ook toen voornamelijk regenjack-weer was. En dat we met name op Ameland alles uit de kast moesten trekken om ervoor te zorgen dat iedereen veilig op de ondergelopen steiger terecht kwam (zie ook Dagboek 8e reis).
Morgen voor 't laatst naar Ameland en de weersvooruitzichten zijn niet veel beter dan vorige week. Het wordt dus ook afscheid nemen van een zomer die maar niet op gang kwam. Dat afscheid valt minder zwaar.
Woensdag 22 augustus 2007
Harlingen. Harlingen? Jazeker: Harlingen. “Ik dacht ’t al,” reageerde fietsverhuurder Anton Kiewiet toen ik ‘m vanmorgen belde met de mededeling dat we deze week Ameland moesten skippen. Anton begreep – waarschijnlijk als weinig anderen – dat Ameland met een noordooster windkracht 6-7 onbegonnen werk is. Te weinig water om het wantij tussen Terschelling en Ameland over te steken, zo simpel is het soms. En op het Wad heb je je daar gewoon bij neer te leggen.
Niet alleen Ameland bleek onbereikbaar: ook op de Noordzee boven de Vliestroom stonden golven van meer dan twee meter. Daar moeten we wel doorheen. Nu hebben we vorige week weliswaar golven van 1.70 meter getrotseerd, maar je moet de goden niet blijven verzoeken. Niet dat het schip het niet aan zou kunnen, integendeel, maar het moet ook een beetje prettig toeven blijven aan boord. Dus het enige alternatief dat overbleef, was - behalve natuurlijk een extra dag op Terschelling - Harlingen. En Harlingen = Nooitgedagt, dus zo’n alternatief verwerp je niet zomaar.
Bovendien: de wind stond uitermate gunstig om de overtocht zeilend te doen. Aangezien er deze week een paar fanatieke zeilers aan boord zijn, werd dat idee bijna juichend ontvangen. Er klonk nog net geen spontaan applaus. En prachtig was het, althans zo luidden de reacties nadat we vanmiddag tegen vieren hadden afgemeerd. Of ik misschien nog een leuk restaurantje kende in Harlingen, was de volgende vraag. Drie keer raden waar de club vanavond gaat eten. En ik ook. Al was het maar om weer afscheid te nemen. Ditmaal van Lynella en Jytske bij Nooitgedagt.
Morgen alsnog naar Vlie. Daar komt ook mijn lang gemiste, dierbare ‘back-office’ aan boord om het einde van het seizoen mee te maken.
Dit is de laatste bijdrage aan het weblog voor dit seizoen. Dank aan alle gasten, schipper Cock, schippersmaten Sas, Wyp en Suus en uiteraard, het belangrijkste, het thuisfront voor de broodnodige steun-op-afstand. Jullie allemaal hebben me in dit eerste seizoen veel geleerd. Nogmaals erg veel dank en ik hoop: tot ziens, waar en wanneer dan ook.
Ruud
Terug naar de overzichtspagina