6e reis, vertrek 28 juli 2007
Dinsdag 31 juli 2007
Een zonovergoten Terschelling, het is weer eens wat anders. Tijd geleden dat we dit nog mochten meemaken, maar ik hoor voorlopig niemand klagen over de hitte.
Afgelopen zaterdag vlak voor vertrek nog een paar angstige momenten doorgestaan. We lagen vierdubbel geparkeerd met de Panta Rhei als buitenste schip, schipper Cock was van boord om voorraad in te slaan en een nieuwe verbindingspijp voor het luchtfilter te scoren, toen de boot naast ons wilde vertrekken. Daarvoor moesten wij dus even van de kant, 'verhalen' heet dat in schipperstermen. Een andere schipper zou dat klusje wel even klaren, maar vergiste zich deerlijk in de kopse noordwester wind en knalde even later ostentatief op een aan de overkant van de haven gelegen kotter. De klap galmde door half Den Oever. Ook daarna bleef het prutsen om de Panta Rhei weer los te krijgen van de vissersboot, waarop zich al snel een stel woedende en scheldende vissers had verzameld. Het duurde vervolgens nog een kwartier voor de Panta Rhei weer enigszins deftig op z'n plek lag. Met een reling die nu midscheeps zo'n tien centimeter naar binnen buigt. Onnodig te zeggen, dat de schipperskwaliteiten van Cock sinds dat incident nog meer opwaardering hebben gekregen.
Gisteren een enerverende overtocht gehad van Texel naar Terschelling. Nog even overwogen om eerst Vlieland aan te doen, maar gaandeweg werd duidelijk dat de kustwacht met een melding van windkracht 5-6 er stevig naast zat. Geen idee hoe en waar deze mensen precies meten, maar er stond minstens 7. Dat betekende golven van meer dan twee meter op het stuk Noordzee voor Vlie en daar wil je niet in terecht komen. Terschelling dus en hoe juist die keuze was, bleek even later toen het bericht doorkwam dat de Koegelwieck - de snelle catamaran-ferry - uit de vaart was genomen op het traject Terschelling-Vlieland.
Het laatste gedeelte van de tocht onder zeil (fok en grootzeil) afgelegd met een snelheid van zeker acht knopen. Zelden tot nu toe de Panta Rhei zó in haar element gezien: dansend en tollend op de golven richting Brandaris. En ik heb helemaal niks met zeilen. Dacht ik. De foto - genomen nog voor de zeilen gehesen werden - is gemaakt door Otto van de Spoel vanaf De Mars die ons passeerde en nu al in twee havens onze buurman is.
Vanavond varen we al een eind richting Ameland om ergens in de buurt van het wantij droog te vallen. Dat wilde iedereen wel eens meemaken al zal er van 'wadlopen' weinig terechtkomen: het moment waarop het water echt helemaal is verdwenen, valt in het holst van de nacht. Maar misschien is iemand wel zo gek om...
Zondag 5 augustus
Weer enige vertraging in de berichtgeving omdat de KPN-hotspot op Vlie het niet deed. Ameland was prachtig dit keer. Niet alleen geen regen, zoals tot nu altijd op Ameland, maar ook nog eens weinig wind. Dat maakt het fietsen daar - met nogal wat open vlaktes - een stuk relaxter. "Ik zou hier wel een maand kunnen fietsen," merkte een van de gasten donderdagochtend op, vlak voor vertrek naar Vlieland. Dat hoor je wel meer: de tijd die je op de eilanden kunt doorbrengen, is eigenlijk te kort om een goede indruk te krijgen. Tegelijkertijd valt het wel iedereen op hoe verschillend die eilanden zijn - tot hun eigen verrassing.
De overtocht naar Vlieland was een spannende. Niet vanwege de weersomstandigheden, maar omdat halverwege het bericht doorkwam dat de haven daar vol lag. En vol betekent op Vlie, dat er echt niemand meer naar binnen mag. We besloten de gok toch te nemen, in de hoop dat, tegen de tijd dat we aankwamen, er weer meer ruimte zou zijn. Dat bleek niet het geval: boven het havenhoofd wapperde strak in de wind de dubbele rode vlag: absoluut verboden toegang. Gelukkig hebben we in die haven - en alle andere trouwens ook - inmiddels zoveel krediet opgebouwd, dat de havenmeester ons buitengaats kwam melden, dat-ie nog wel een plekje wist. Anders hadden we ergens voor het dorp voor anker moeten gaan en de gasten per rubberboot op het eiland moeten afzetten. Ook te doen, maar comfortabel is anders.
Vrijdag sloeg het avontuur weer toe. Op een goed uur varen van Oudeschild
kwamen we rond een uur of vier bij het zeilen net buiten de geul terecht. Vast. Met afgaand tij, dus steeds vaster. Daar ging onze eetafspraak met de hele groep op Texel die vrijdagavond. Gelukkig is er altijd een noodmaaltijd aan boord voor dit soort akkefietjes: een stevige maaltijdsoep met geroosterd brood. Kon de net op Ameland aangeschafte broodrooster meteen aan het werk.
Tegen elf uur 's avonds kwamen we weer los, maar toen had doorvaren naar Texel geen zin meer - wat moest je daar eigenlijk nog doen om middernacht? Slapen, en dat kon net zo goed in Den Oever. Sterker: iedereen was al letterlijk onder zeil toen we om kwart over één in Den Oever aanmeerden. De gratis drankjes van die avond zullen daar waarschijnlijk ook wel debet aan zijn geweest.
Terug naar de overzichtspagina