5e reis, vertrek 21 juli 2007
Zondag 22 juli
Vanochtend pas op Texel beland. Reden: 500 meter voor de aankomst in Den Oever gisteren, begaf de hogedruk-brandstofleiding het. Kom dan maar eens aan een nieuwe, op zaterdagmiddag. “Maandagochtend bent u de eerste,” was dan ook de reactie van de enige leverancier die er in het dorp te vinden is. Gelukkig wist schipper Cock de man ervan te overtuigen dat er ook nog andere belangen in het spel waren.
Al met al kostte het monteren van die nieuwe leiding toch zoveel tijd, dat we besloten de avond en de nacht in Den Oever door te brengen. Geen enkel probleem, vonden de nieuwe gasten, waaronder een Amerikaans stel en een Engelsman (overigens luisterend naar de toch erg Nederlands klinkende naam Paul de Rooy) met zijn Japanse vrouw Yuki. Die vier wisten het aan boord komen wel te vieren: de bagage was nog niet uitgepakt of de twee zelf meegebrachte (en gekoelde!) flessen champagne werden opengetrokken. Daarna werd er moeiteloos overgeschakeld op de witte scheepswijn en, weer even later, op de rosé. Ze beloofden me wel even van mijn voorraad af te helpen.
Vanochtend rond negen uur uit Den Oever vertrokken en, met redelijk hoog water, over de Bollen naar Oudeschild gevaren. De lucht zag er tijdens de vaart boven Texel behoorlijk donker uit, maar eenmaal aangekomen brak de zon door. En nu om twee uur, na nog een laatste buitje een uurtje geleden, een strakblauwe lucht boven het eiland. Tijd om naar de Tour te gaan kijken.
Maandag 23 juli
Rustig dagje vandaag. Op het gemak rond negen uur van Oudeschild richting Vlieland vertrokken, waarna al snel de eerste onheilstijdingen binnenkwamen: vannacht aantrekkende wind tot 6-7 Bft en hoogstwaarschijnlijk morgenochtend ook nog. Probeer dan maar eens de haven van Vlie uit te komen. En als je daar al heelhuids uitkomt (of inkomt, de oudgedienden kennen die haveningang inmiddels), dan wacht nog de ronding van zandplaat De Richel bovenlangs over de Noordzee voor je weer in "rustiger" vaarwater terecht komt. Halverwege de tocht was de beslissing dan ook snel genomen: we gaan niet het risico nemen weer een hele dag op Vlie vast te komen zitten, dus straight door naar Schylge.
Onderweg een aardig gesprek gevoerd met onze Amerikaanse gast Brian. Die er, tussen haakjes, vanaf nacht 1 een gewoonte van maakt om op het voordek te gaan slapen. In Den Oever brak hem dat nog zuur op toen het om zes uur 's ochtends begon te hozen...
Anyway, toen Brian aan boord kwam, sprak hij tot mijn niet geringe verbazing (gebrekkig) Nederlands. In onze telefoongesprekken voorafgaande aan de reis had ik daar nooit iets van gemerkt, dus vroeg ik vandaag waarom hij eigenlijk Nederlands wilde leren. Want buiten Vlaanderen en wat voormalige wingewesten spreekt geen hond die taal. Bleek dat hij van 1969 tot 1972 als dienstplichtig militair bij de Afcent in Limburg was gelegerd en al die tijd in Voerendaal had gewoond. Ongeveer dertig kilometer van mijn geboortedorp Terwinselen, onder de rook van Kerkrade. Ook dat kende hij, net als alle omringende kerkdorpen. Zelfs zijn (ook Amerikaanse) vrouw Lesley had hij daar opgedaan: zij werkte destijds bij de Internationale School in Brunssum.
Het loopt nu tegen zessen en de haven van Terschelling loopt aardig vol. Iedereen heeft blijkbaar begrepen dat er zwaar weer op komst is en wil op tijd binnen zijn. Havenmeester Erik voorspelde het al toen we rond drie uur aanlegden: "Het gaat hier nog knap druk worden!"
Hoe dan ook: wij blijven hier in ieder geval tot dinsdagavond. Groet vanuit Zeezicht, vooral ook aan het thuisfront dat zich vanaf vandaag in het Franse Soulac-sur-Mer bevindt.
Dinsdag 24 juli
En we blijven hier nog wel wat langer dan dinsdagavond. Het ziet er niet naar uit, dat de noordwester storm binnenkort de geest gaat geven. Gelukkig is de plenzende regen inmiddels (13.00 uur) overgegaan in nog wat nagedruppel, zodat iedereen de langzamerhand dompige salon kan verlaten. Wel een gemoedelijk gezicht trouwens: de een leest zijn krantje, een paar anderen hebben de spelletjeskast ontdekt en weer anderen zijn maar aan de rode wijn gegaan. Tja, je moet toch wat.
Alleen ik moest eraan geloven: boodschappen doen. Dat moet een beetje tijdig, want de plaatselijke Spar heeft tegen het einde van de middag - of soms nog veel eerder - louter lege schappen in de aanbieding. En niemand weet wanneer die weer bijgevuld worden - ik heb er althans nog geen structuur in kunnen ontdekken. Tegelijk maar even mijn T-shirt omgewisseld bij de VVV. Cadeautje van gaste Erna vorige week, maar een beetje te klein uitgevallen. Voor mij tenminste, want T-shirts horen bij mij zeer wijd te vallen.
En dan nu, om deze bijna verregende dag wat op te fleuren, copieus lunchen hier bij Zeezicht. Het bord tegen de muur biedt de keuze tussen een half dozijn Verse Oesters ( zouden er ook niet-verse geserveerd worden?) of Fruits de Mer van Langoustines, Oesters (verse?), Steurgarnalen & Mosselen. Smakelijk. Dank u!
Zondag 29 juli
Zou er deze zomer nog een 'normale' vaarweek inzitten? Normaal in de zin van: zonnetje, windje, aangenaam temperatuurtje? Lijkt me eind juli toch niet teveel gevraagd. Want de korte broek ligt nog gladgestreken op de plank en over een zwembroek zwijgen we maar helemaal. Allemachtig, wat een zomer.
Afgelopen week ging er weer een schema de soep in. Naar Ameland vanuit Terschelling ging prima, precies het weertje dat we ons voorgesteld hadden. Alleen wilde het water niet zo hoog stijgen als we verwacht hadden, dus lagen we ruim een uur vast op het wantij tussen de eilanden. Gevolg: geen aankomst om een uur of vijf 's middags op Ameland, maar bijna twee uur later. Gelukkig bleek de firma Kieviet bereid om de sluitingstijd wat op te rekken, zodat de fietsen alsnog konden worden opgehaald. Normaal heb je die niet nodig als je 's avonds aankomt, omdat de havenkade meestal direct aan de dorpsrand ligt. Niet echter op Ameland (en Vlieland trouwens), daar is een fiets wel handig om in Nes te komen.
We besloten om in ieder geval een volledige donderdag op Ameland door te brengen, vervolgens vrijdagochtend op een mateloos vroeg tijdstip (05.00 uur) naar Vlieland te vertrekken en vandaar diezelfde avond nog - na het eten - alvast een flink stuk richting eindpunt te varen.
Prachtplan, iedereen enthousiast, ook ik en in een vlaag van volstrekte verstandsverbijstering beloofde ik schipper Cock dat hij bij vertrek over een ruime hoeveelheid koffie zou beschikken. Pas enige tijd later realiseerde ik me wat dit impliceerde: ook op dat onmogelijke tijdstip m'n kooi uit.
Echter, naarmate de donderdagavond vorderde, wakkerde ook de wind aan en toen ik op het gewraakte tijdstip mijn hoofd uit het luik stak, was 't wel duidelijk: minstens windkracht 8 en misschien wel 9. No way dat we op korte termijn zouden vertrekken. Een uur later idem dito. Pas tegen achten zakte het wat in, dus besloten we het erop te wagen. Maar Vlieland bereiken was out of the question: er stonden golven van twee meter op het stuk Noordzee dat we moesten overbruggen. Dus meteen, met hoog tij, de plaat over richting Harlingen.
Die plaat over was al spannend genoeg, maar de Panta Rhei had nog een ander geintje in gedachten. Midden op de plaat vond-ie het wel zat en begon aan alle kanten donkere oliewalmen te verspreiden. "Rook in de salon," klonk het ineens in paniek. Inderdaad, en die kwam rechtstreeks uit de machinekamer. De oorzaak bleek een half uurtje later: een totaal verwrongen (plastic!) verbindingspijp met het luchtfilter. "Melt down", constateerde ook Brian flegmatiek. Ook zonder luchtfilter doet zo'n scheepsmotor echter wat-ie doen moet, dus zonder verdere problemen - en het laatste deel zelfs met grote snelheid zeilend voor de wind - bereikten we rond half zeven de haven van Harlingen. Op dat moment al meer dan dertien uur in touw, daar kan een mens goed moe van worden. Het niet genoeg te prijzen eetcafé Nooitgedagt deed snel alle sores vergeten en daarna: vroeg naar bed.
Zaterdagochtend rond zeven uur in rustig weer begonnen aan de laatste etappe naar Den Oever. Eigenlijk ongelooflijk saai, uren lang langs die Afsluitdijk. Je gaat dan, op een gegeven moment, serieus verlangen naar even een windje van, pakweg, 7 of 8...
Terug naar de overzichtspagina