4e reis, vertrek 14 juli 2007
Woensdag 18 juli
We zijn er weer! Weer heel veel gedoe met de website waardoor we niets konden publiceren - maar nu gelukkig weer in de lucht. Ruud en zijn gasten hebben eindelijk mooi weer, er wordt zelfs al gesproken over een tropische cruise! De Panta Rhei ligt nu in de haven van Ameland, op de laptop van Ruud werkt het onderhoudssysteem nog niet en dit bericht komt dus van de "backoffice" in Nijmegen. Morgen vertrek ik naar Vlieland om het twee dagen over te nemen van Ruud. Hij heeft nog een ongetrouwd zusje en daar wordt vrijdag iets aan gedaan (aan dat ongetrouwd zijn). Daar moet je als oudste broer bij zijn natuurlijk. En dan zorg ik meteen dat ook op de laptop alles weer naar behoren gaat werken.
Donderdag 19 juli
Ook de laptop doet het weer, dus nu een update vanaf de Wadden. Een prachtige middag op Vlieland, stralende on-Nederlandse blauwe lucht, zon & wind en nu (wel met een vestje aan) koffie, thee en waarschijnlijk nog wel iets anders in de kuip. Wat er deze week allemaal is voorgevallen weet ik (Lia) natuurlijk niet... ik hoop dat Ruud vanuit Nijmegen nog even tijd vindt om dit weblog bij te werken!
Vrijdag 20 juli (vanuit Nijmegen)
Zo, eindelijk weer 'ns bij mijn eigen website. Knap frustrerend als je daar niet bij kunt, zeker als je voor het eerst in weken de weergoden een keertje mee hebt. En meteen een mailtje van een eerdere gast krijgt, die je een tropische reis toewenst. Nou, zo'n vaart liep het nou ook weer niet (op het Wad wordt het zelden tropisch), maar na een paar dagen toch al wat roodverbrande gezichten over het dek zien lopen, doet een mens goed. Dat wil je dan toch ook wel op deze plek kunnen melden.
Het begon trouwens weer bar en boos de afgelopen week. De zondagochtend op Texel werd behoorlijk verpest door een langdurige onweers- en hoosbui. Tijdens de middag en avond klaarde het behoorlijk op, maar onderweg naar Terschelling was het maandag weer behoorlijk raak. Het knalde aan alle kanten en dus werd iedereen door schipper Cock de salon in geordonneerd. Niet echt een lekker relaxed gevoel. De zon brak echter door toen we de haven van West binnenvoeren en zo had iedereen toch nog een prachtige fietsmiddag
Dinsdagavond tegen het vallen van de avond al een eind richting Ameland vertrokken en de Panta Rhei na het wantij op een plaat gelegd. Dat leverde de volgende ochtend een schitterend plaatje op, waarvoor gast Arjan al om half zes uit zijn kooi rolde: echt drooggevallen ditmaal, een zonovergoten Wad en op nog geen vijftig meter afstand een uit de kluiten gewassen zeehond die zich in het zonnetje koesterde. Maar ook ons nauwlettend in de peiling hield.
Verder een prachtige dag op Ameland - waar het overigens in al die weken dat wij er waren altijd droog bleef - en een even mooie reis gisteren naar Vlieland. Toch een beetje raar om daar vroegtijdig afscheid te moeten nemen. Het is toch je kindje dat je moet loslaten. Maar een ander, belangrijker, kindje wordt vanmiddag in Roosendaal in de echt verbonden. Waarschijnlijk, zoals de buienradar aangeeft, in de gutsende regen. Dat gaat de pret echt niet drukken.
Vrijdag 20 juli (vanaf de Panta Rhei)
De planning van vandaag: rond 12.00 uur vertrekken om zo’n kleine 5 uur later in Oudeschild weer aan te leggen. Een lekker windje en de stroming mee, dus dat zou een mooie trip kunnen worden: één lange glijvlucht. Iedereen dus bijtijds op vanmorgen (Arjan al zo vroeg dat ‘ie de zonsopkomt boven het Wad heeft meegemaakt!) zodat er nog tijd zou zijn tussen ontbijt en vertrek om een rondje te fietsen. De geplande 12.00 uur werd 13.00 uur: de meest efficiënte route was “door het Fransche Gaatje” en daar stond anders nog te weinig water. Intussen begon de wind steeds meer aan- en de lucht steeds meer dicht te trekken. De extra tijd voor vertrek werd dan ook nuttig besteed met alles storm- en watervast te zetten: patrijspoorten dicht, kombuis herindelen zodat we geen last krijgen van rondvliegend serviesgoed, alle kastjes en laden borgen… Ook bovendeks gebeurde van alles; Cock en Wypkje (de nieuwe maat!) deden zelfs een zwemvest om, maar dat was volgens Cock niets om ons druk over te maken: “Wij lopen nu eenmaal meer risico dan jullie”.
Rond 13.00 uur inderdaad vetrokken met toch wel het gevoel dat er heel wat ging gebeuren. Dat was ook zo. Nauwelijks buitengaats kregen we door hoe hard het werkelijk waaide. Hoge golven, dus de boeien waren moeilijk te vinden. Ad-hoc scheepsmaat Arjan heeft de afdrukken van de verrekijker nog rond zijn ogen staan. “ Ik zie een groene en een rode boei!” “Daar zijn er zoveel van, daar heb ik niets aan – je moet iets zien wat er bijna niet is, daar heb ik wat aan!”. Door de radio kwamen steeds heftiger berichten over het noodweer dat onze kant op kwam – windkracht 8-9 met zware windstoten. Cock nam een wijs besluit: Oudeschild, dat gaan we dus niet doen. Met – inmiddels - één gast bijna zeeziek en één gast die het echt niet meer leuk vond was Harlingen ineens comfortabel dichtbij. En hoewel het een stevige reis bleef, met de gangboorden vol water, opspattende golven en kleumen in de kuip, waren we toch ook wel danig onder de indruk van het natuurgeweld én van het harde werken van Wyp & Cock.
Harlingen: regen, scheepsbitter en de plannen om die avond zelf te koken werden gewijzigd in gezamenlijk uit eten bij wijze van afscheid. Ook dat was geen verkeerde keus! Teruglopend uit het eetcafé was het heerlijk rustig (droog ) weer, maar nauwelijks terug aan boord begon het weer stevig te waaien en konden we ons in slaap laten zingen door de huilende masten van twee jachtjes naast ons.
Zaterdag 21 juli
Zonnig met een stevig briesje. We zijn al vroeg wakker, want er moet getankt worden vóórdat we naar Den Oever gaan - daar is nl. op zaterdag geen diesel te krijgen. Voor mij alweer de laatste dag aan boord, straks neemt Ruud het weer over. De tocht langs de Afsluitdijk is een heel verschil met de trip van gisteren. Koffie in de kuip, eerst Alie aan het roer en vervolgens Arjan die de Panta Rhei vlekkeloos de haven van Den Oever inloodst. Ruud staat ons op het havenhoofd al op te wachten.
Twee dagen aan boord en ik heb al moeite met afscheid nemen. Ligt dat aan mij of is het toch weer de magie van het Wad?
Terug naar de overzichtspagina