3e reis, vertrek 30 juni 2007
Zondag 1 juli 2007
Inmiddels is het zondagmiddag 14.00 uur en hebben we een donkere, zeer natte ochtend achter de rug in Oudeschild op Texel. Nu kijk ik echter vanuit eetcafé De Compagnie naar een zonnige jachthaven en een eindelijk weer eens rustige Waddenzee.
Maandag 2 juli 2007
Vanochtend in alle vroegte (06.30 uur) uit Oudeschild vertrokken om een beetje op tijd op Terschelling te zijn. Iedereen, behalve gast Kees, sliep gewoon door. We maken een beetje haast, omdat op verzoek van de gasten het reisschema is omgegooid: ze willen droogvallen op het Wad - dus dan gáán ze ook droogvallen op het Wad. Morgen weer redelijk vroeg op weg naar Ameland om vandaar aan het eind van de middag weer een stuk terug te varen richting Schylge en dan ergens..eh..droogvallen.
Voorwaarde voor dat..eh..droogvallen was wel, dat de gasten zelf voor het avondeten moeten zorgen, want dat is niet bepaald een van mijn, laten we zeggen, kernkwaliteiten. Dat gaat gebeuren en wel op een bijzondere manier. We hebben deze week namelijk een Spaanse gast aan boord, Aurelio, en die gaat er een Spaans smakende avond van maken. De twee uitstekende koekenpannen aan boord (teflon en zo) werden stante pede door hem afgekeurd. Hij is nu dus op Terschelling op zoek naar een exemplaar van versterkt plaatstaal of zoiets. Benieuwd of-ie zo'n ding op dit eiland kan vinden.
Opmerkelijke gast aan boord trouwens, Aurelio. Toen ik hem drie maanden geleden aan de lijn had, sprak hij geen woord Nederlands, terwijl hij hier toch al zo'n jaar of tien woont en werkt. Typisch zo'n gevalletje dat Rita Verdonk blijkbaar over het hoofd heeft gezien bij de verplichte inburgerings- en taalcursus. Enfin, drie maanden geleden vroeg Aurelio in het Engels of er al veel buitenlanders hadden geboekt voor deze trip. Geeneen, zei ik, maar hoezo? Nou, hij vond het ook langzamerhand wel tijd worden om iets aan die taalachterstand te gaan doen door een spoedcursus te volgen en tijdens onze reis alleen maar Nederlands te spreken. Met veel buitenlanders aan boord zou toch iedereen weer in het Engels tegen hem beginnen te praten,en dat schoot niet op. Vandaar.
Nou, die cursus heeft gewerkt. Hij spreekt beter Nederlands dan een tweede generatie allochtoon en is ongelooflijk leergierig. Elke ochtend - aan ontbijt doen Spanjaarden nog steeds niet - en avond minstens een uur of twee blokken en van elk woord dat-ie nog niet kent, vragen wat het betekent, waar het nog meer voor gebruikt wordt en in welke context. Inspirerend mannetje, Aurelio. Nou nog kijken hoe het met zijn tapas zit.
Tot slot vandaag: schitterende foto's van Will Bakker, genomen tijdens de trip van twee weken geleden, volg de link naar zijn website (opent in een nieuw venster).
Dinsdag 3 juli 2007
Vanochtend om half tien vertrokken uit West-Terschelling en rond half twee gearriveerd op Ameland. Er valt maar 1 predikaat vast te plakken aan deze etappe: beestenweer! Windkracht 6 – in de rug, dat dan weer wel – en slagregens. Hoezo 3 juli?
Stervenskoud aan dek, dus eindelijk rust om benedendeks De Volkskrant van afgelopen zaterdag door te spitten. Je gelooft dan met terugwerkende kracht soms je eigen ogen niet als je ziet wat je zoal gemist hebt: Gerrit Zalm aangetrokken als - let wel: parttime! - ‘Chef Econoom’ bij Dirk Scheringa’s DSB! Krijgt Gerrit dan ook meteen een eigen skybox bij AZ?
Terug naar Aurelio, onze Spaanse vriend. Hij heeft zijn tortilla-pan gevonden op Terschelling: een ordinaire hapjespan van de Blokker bleek hij achteraf nodig te hebben.Maar Aurelio is tegelijkertijd iets verloren: zijn tasje met mobiel, discman, CD’s en zijn boekingsbevestiging van Wadfietsen.nl. Dat laatste uiteraard het meest waardevolle van de totale inhoud. En Aurelio weet ook precies waar hij die tas is verloren: in de discotheek. Maar welke discotheek, daar had Aurelio vanochtend – of zeg maar liever vanmiddag – absoluut geen idee meer van. Letterlijk en figuurlijk compleet de weg kwijt geweest de afgelopen nacht. Maar gezellig dat het was…
Het reisschema hebben we inmiddels weer compleet omgegooid. Het Wad ligt er nu (17.00 uur) weer oogverblindend bij in de zon dus we vertrekken morgenmiddag pas om al een eind in de richting van Vlieland te koersen. Tegen de avond gaan we dan…eh…droogvallen, Japanse oesters op het Wad verzamelen en daarna mag Aurelio zijn kookkunsten gaan vertonen. In z’n gloednieuwe Blokker-hapjespan.
Volgende verslag dus pas donderdag vanaf Vlieland.
Donderdag 5 juli 2007
Eindelijk een beetje fatsoenlijk weer, vandaag op Vlieland. Zonnetje, straf windje, maar niet hinderlijk. Dat was gisteren wel anders tijdens het..eh..droogvallen: een strakke noordwester belette niet dat de Panta Rhei vaste voet aan de grond kreeg, maar zorgde er wel voor dat het afgaande water weer net zo vrolijk het Wad werd ingeblazen. En de waterstand op de door ons uitgezochte plaat buiten de geul dus op een centimer of dertig bleef steken. Niks.eh..droogvallen dus. Natvallen.
Maar je hebt van die gasten die zich echt helemaal nergens door laten weerhouden en al helemaal niet als de schipper het sein “Ten aanval, volg mij” heeft gegeven en zich in het alweer wassende water stort. Richting plaat een kilometer of wat verderop die wel droog staat. Als halverwege die plaat het water al tot ruim boven kniehoogte staat, houdt het merendeel het voor gezien en keert kleumend terug aan boord.
Alleen schipper Cock en gast Kees zetten door en bereiken de plaat. Gewapend met de nodige emmers om een flinke portie Japanse oesters te verzamelen. We hebben, ondanks de verrekijkers, geen idee wat ze daar eigenlijk allemaal uitspoken, maar we constateren wel dat het water langzamerhand tot manshoogte aan het stijgen is. Dat lijken ze uiteindelijk in de verte ook in de gaten te krijgen en – voor ons rijkelijk laat – beginnen ze aan de weg terug.
Het loopt goed af – als je tenminste een expeditie-resultaat van nul (0) oesters als zodanig wilt kwalificeren – maar ik heb m’n volgende lesje alweer geleerd: er gaat niemand van het schip af als het Wad er niet volstrekt droog bijligt. Mij veel te link allemaal. Want een volgende keer is de schipper er misschien even niet bij en ik moet er niet aan denken wat er dan kan gebeuren.
En de tortilla van Aurelio: verrukkelijk. Net als de tonijnsalade van Mieke trouwens.
Maandag 9 juli 2007
Murphy stroke again. In dubbel opzicht. Na vorige week donderdag geen enkele mogelijkheid meer om op mijn eigen website te komen. Ook het thuisfront zat met dezelfde problemen. Technisch een ingewikkeld verhaal, maar het kwam erop neer, dat er iets fundamenteel fout zat met mijn PayPal-account. Nadat dat rechtgezet was, bleek mijn provider op eigen houtje het wachtwoord te hebben veranderd. Afgelopen nacht om kwart voor een hadden we de handel eindelijk weer aan de praat.
De tweede tegenslag deed zich vorige week vrijdag voor op Vlieland: opnieuw een redelijk onverwachte zuidwester storm met windkracht 7 en pieken van 8. Schipper Cock begon donderdagavond al enige krachttermen te gebruiken, toen de eerste voorbodes daarvan door de kustwacht werden aangekondigd. En vrijdag rond het middaguur was het ook zover: je werd bijna van het dek geblazen. Als je je daar tenminste vanwege de slagregens durfde te vertonen. Oudeschild of het alternatief (Harlingen) konden we vergeten. Onverantwoord.
Het enige lichtpuntje van die dag: samen met de hele club het afscheidsdiner genuttigd bij De Wadden. Zonder Aurelio, want die vond het tijdstip van half acht als Spanjaard - uiteraard - veeeeel te vroeg om al aan tafel te gaan.
Zaterdag het opkomend tij afgewacht om in een ruk over de plaat van Vlieland naar Den Oever te varen. Toch ook nog met een stevige windkracht 6 in de zeilen. Maar gast Kees had de dag van zijn leven aan het roer. Om half vijf 's middags onder een stralende zon de haven van Den Oever binnengelopen. Dat kon, omdat er ditmaal niemand op de kade stond voor de volgende trip. Door annuleringen en verplaatsingen viel deze week plotseling (nou ja, plotseling...) uit. Alle tijd dus om de website-problemen op te lossen, de voorbereidingen voor de komende weken te treffen en, last but zeker not least, de tour te volgen. (Wat hebben die Zwitsers toch, wat wij niet hebben: Cancellara in 't geel en Federer voor de vijfde keer Wimbledon-heerser?)
Terug naar de overzichtspagina