2e reis, vertrek 23 juni 2007
Zondag 24 juni 2007
Gisteren was het "wisseldag" en na de schoonmaak en de bevoorrading waren we weer helemaal klaar voor de tweede reis.
Gelukkig was het stralend weer en dat was ook maar goed voor de eerste gasten, die al om half twee op de kade stonden: onze eerste buitenlandse gasten. Nou ja, buitenlandse...een Vlaams stel uit de buurt van Leuven. Gelukkig hadden ze niet de illusie dat ze meteen aan boord konden. Vanwege mogelijke verkeersopstoppingen waren ze extra vroeg vertrokken en gingen dus eerst nog uitgebreid lunchen. Dat is toch een stuk makkelijker dan dat je hen, zoals de Vlamingen zeggen, twee-en-een-half uur wandelen moet sturen.
De vrouwen voeren trouwens de boventoon op deze trip: drie mannen en acht vrouwen maar liefst. Op de een of andere manier krijg je dan toch meteen een hele andere sfeer aan boord. Hoe anders? Tja, daarover de volgende keer wellicht...
Maandag 25 juni 2007
We hebben een nieuwe 'Cor' aan boord, Gerard genaamd. Nauwelijks buitengaats in Den Oever deelde hij mee toch heel graag te willen zeilen. "Gerard, dit is geen zeilvakantie," verklaarden schipper Cock en ik in koor, maar Gerard zag al die andere zeilen aan de kim richting Oudeschild - of waar dan ook naartoe - en riep steeds vaker: "Prachtig, toch!"
Hij kreeg zijn zin veel eerder dan hijzelf - en wij - ongetwijfeld verwacht had. Het weerbericht klonk gisteravond al onheilspellend en dat werd vanochtend nog eens bevestigd: buien met hagel en mogelijk onweer met windkracht 5-6 en later in de middag oplopend tot 7-8. Met die windkracht ben je - ook als niet-zeilliefhebber - gestoord als de zeilen niet gehesen worden. Gerard helemaal blij. De rest ook trouwens, zeker op het moment dat we de zandplaat Richel onder Vlieland passeren en de zeehonden al op ons liggen te wachten.
Vlieland zelf, de oorspronkelijke bestemming voor vandaag, konden we met deze weersverwachting wel vergeten. Je komt de haven daar wel binnen, maar als het er morgen bij vertrek nog erger tekeer gaat (zomerstorm noemt het KNMI zoiets, wel aardig gevonden), dan stuiter je bij de nauwe havenuitgang alle kanten op. Dus voor de veiligheid maar voor Schylge (Terschelling) gekozen.
En er zijn er meer die dat gedaan hebben: het ligt er voller dan vorige week tijdens Oerol. En alles, volgens hoogst ongebruikelijke stalorders van de havenmeester, "stevig vastgeknoopt". We zijn op alles voorbereid, maar als ik nu (20.15 uur) vanuit Zeezicht naar buiten kijk, schiet me een kreet van Gerard Reve te binnen: "Halleluja, niks aan de handa!" Tja, de eilanden....
Morgen: Ameland?
Dinsdag 26 juni 2007
Niks Ameland vandaag. Voorlopig blijven we stormvast vastgesnoerd in de haven van Terschelling liggen. Met rijen van vier, vijf schepen dik, want niemand haalt het in z'n hoofd om het Wad op te gaan. Minimaal windkracht 8 vanuit het noordwesten wordt er tegen de avond verwacht en de vloed zal een meter hoger uitvallen dan normaal.
Vervelend voor de gasten, die het qua weer deze week niet gaan treffen. Fietsen is er ook al niet bij met windkracht 6-7. Ja, vanuit West met de wind in de rug naar Oosterend, maar dan moet je ook nog een keer terug. Daar had dus niemand erg veel zin in. Maar verder geen wanklank gehoord, want ze beseffen allemaal dat het redelijk onverantwoord is om vandaag verder te trekken. Hoewel, niet echt onverantwoord, want de Panta Rhei zou het op zich best redden. Maar aangezien sommigen gisteren al wat witjes wegtrokken als het schip tijdens het zeilen wat minimale slagzij maakte, hadden we niet veel overtuigingskracht nodig na de mededeling dat we even pas op de plaats maken. Of zoals Gerard het uitdrukte: "Ik vind het prachtig om ook eens een storm op een schip mee te maken. Maar dan wel in de haven!"
Vandaag trouwens ook de eerste foto voor dit dagboek binnengekregen. Ik vraag alle gasten om een (1) foto te mailen, die volgens hen de essentie van de reis het beste weergeeft. Plony Fransen maakte de foto tijdens Oerol vorige week en laat zien dat schepen zelfs droogvallen voor de volle haven van Terschelling, zodat hun opvarenden alsnog het festival te voet kunnen bereiken (volg de link naar Dagboek 1e reis, onderaan de pagina). Hopelijk volgen er binnenkort meer!
Woensdag 27 juni 2007
Helemaal geen Ameland dus deze week. Tijdens een gezamenlijke sessie gisteravond in de salon van de Panta Rhei besloten om het verblijf op Terschelling met nog een dag te verlengen. Gisteren hadden de gasten nauwelijks iets kunnen bekijken van het eiland vanwege de slechte weersomstandigheden. Daar kwam nog bij dat de meeste winkels en restaurants de deuren gesloten hielden, deels om bij te komen van de Oerol-drukte vorige week, maar ook simpelweg omdat dinsdag nog traditioneel sluitingsdag is, zoals vroeger in het hele land.
Raar, zoals we vanochtend naar buiten kwamen: flinke wind nog, maar ook al aardig wat zon. Vorige week zouden we tegen elkaar hebben gezegd: "Wordt een fris dagje vandaag." Vandaag werd er gereageerd alsof ter plekke en volstrekt onverwacht de lente was aangebroken. Tja, een mens heeft maar weinig nodig om gelukkig te zijn. (Trouwens maar goed dat we niet naar Ameland zijn gegaan: de buienradar laat zien dat daar op dit moment - 14.30 uur - nog steeds forse buien over trekken.)
Terzijde, ik hoor wel eens mensen opmerken: "Ameland, daar mis je helemaal niks aan." Dat is dus maar zeer ten dele het geval. Je moet schoonheid ook durven zien. Qua fietspaden-infrastructuur valt er op dat eiland nog een hoop te verbeteren en dat gebeurt inmiddels ook. Maar die luchten met schaapjeswolken zoals vorige week, die kom je echt alleen op Ameland tegen. En de dorpen Nes, Ballum en Hollum stammen nog regelrecht uit een verstild verleden. Dan noemen we ook nog cafe Nobel in Ballum, vorig jaar uitgeroepen tot beste horeca-gelegenheid van Nederland. Tot slot hebben ze mijns inziens ook nog de mooiste strandtent van de Wadden: the Sunset, vlakbij de vuurtoren. Vooral in de wintermaanden na een lange (of korte natuurlijk) strandwandeling een absolute aanrader! (En neen, ik heb geen aandelen in die tent.)
Morgenochtend door naar Vlieland (hoop ik).
Vrijdag 29 juni 2007
Vlieland gisteren inderdaad en vandaag Harlingen, jawel, al waren we dat laatste helemaal niet van plan. We hadden gisteren zelfs al gereserveerd voor de hele club vanavond bij Havenzicht in Oudeschild, maar het weer gooide weer ‘ns roet in het eten. Of regen in het Wad, zo u wilt.
Dat reserveren deden we vanuit Vlieland, waar we vanuit Terschelling na een twee uur durende enerverende overtocht (en dat is echt snel) rond het middaguur arriveerden. Enerverend, een andere typering heb ik er zo snel niet voor. Met golven van tegen de twee meter lekker beuken op het water en rollercoaster-achtige gilletjes als het opspattend zeewater weer ‘ns de kuip binnenvloog. Het leek de Efteling wel.
Maar verder: stralend weer met een behoorlijk windje. En Vlieland natuurlijk weer op z'n mooist. Het blijft mijn favoriete eiland: net zo kleinschalig en (bijna) autovrij als Schier, maar dan een plezieriger sfeer. En met het weer van gisteren denk ik dan meteen: eerst wat witte wijntjes wegtikken op het terras van ’t Praethuys en vervolgens aan de licht-gegrilde Coquilles St. Jacques bij de Herbergh van Flielant.
De realiteit was helaas heel wat prozaischer: gratis fietsje scoren bij de firma Zeelen (de jachthaven ligt toch een kilometer van het dorp) om de laatste keer deze reis proviand in te slaan bij de plaatselijke Spar en dan terug naar de Panta Rhei om de administratie bij te werken (boekingen!, elke keer weer een onverwacht feestje), noodzakelijke telefoontjes te plegen en tenslotte een bakje mihoen-kip in de magnetron te schuiven. En ach, die coquilles wachten wel…
Vandaag dus terug naar Oudeschild was het idee, maar schipper Cock had er gisteren al een hard hoofd in: windkracht 6-7 uit het westen, dus het grootste deel pal tegen. Dat zou sowieso een lange trip worden, zodat er vroeg vertrokken moest worden: half acht. Iedereen stond inderdaad paraat bij het geimproviseerde ontbijt (keurig gedekte tafeltjes zijn er bij windkracht 6 en meer niet bij, want dan vliegen de borden in no time door de salon).
We waren nog geen kwartier de haven van Vlieland uit of het werd duidelijk: Texel halen zou ongeveer nachtwerk betekenen en met deze weersomstandigheden (slagregens) zou niemand daar een greintje lol aan beleven. Een uurtje of twee op het water knallen is te doen, maar acht uur of langer? En wat lag er nou precies op een uurtje of twee te wachten? Juist: Harlingen. Ook beestenweer, maar wel lekker warm binnen bij cafe ’t Noorderke aan de Liptonice. En aan de HotSpot van KPN, die het gisteren in de jachthaven van Vlie trouwens volledig liet afweten.
Vanavond het ‘afscheidsdiner’ met de hele club en dan morgen echt afscheid in Den Oever.
Zondag 1 juli 2007
Gisteren ‘wisseldag’, eitje zo langzamerhand. Denk je. Tot Murphy weer eens genadeloos toesloeg. Half acht ’s ochtends gingen inderdaad de trossen los in Harlingen. Ook die van schipper - “ Dit is me in vijfendertig jaar nog nooit overkomen” - Cock, die even niet oplette waardoor een van de trossen zich ostentatief in de schroef vouwde. Voor dat soort grappen bestaat slechts één remedie: schipper te water. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Met vertraging van een uur langs de jubilerende Afsluitdijk richting Den Oever vertrokken, windkracht 6 uit het noordwesten, maar met de zon erbij zodat iedereen op het dek alsnog een kleurtje kon kweken. Niets leek dus een aangenaam afscheid meer in de weg te staan. Tot in Den Oever niemand meer zijn auto terug kon vinden. Blinde paniek! Hoe kon dat nou, zes auto’s van de aardbodem verdwenen. Zoeken, zoeken, zoeken, maar geen auto’s. Uiteindelijk bracht de havenmeester uitkomst: het water had in de voorgaande dagen maar liefst een meter boven de kade gestaan, dus had hij alle auto’s laten wegslepen. Want met een auto die een meter zout water over zich heen heeft gekregen, kun je nog maar een ding doen: naar de schroothoop brengen.
Die verlossende mededeling viel slechts gedeeltelijk in goede aarde, want iedereen begon meteen te rekenen welk extra gat zo’n wegsleepbeurt in het vakantiebudget ging slaan. Al snel vlogen getallen tussen de honderd en tweehonderdvijftig euro door de lucht. Met bezwaard gemoed toog vrijwel iedereen naar het pand van de wegsleepdienst, uiteraard gevestigd aan de veilige kant van de dijk in Den Oever. En kwam opgelucht glimlachend terug: de hele operatie kostte geen cent. Als wagens op last van de havenmeester of politie worden weggesleept, gaat de rekening meteen naar de verzekering. Alleen voor onze Vlaamse vrienden gold die stelregel niet. Wel kregen ze een foto mee van de ondergelopen kade als bewijs voor hun verzekeringsmaatschappij. Ook dat gaat dus vast goed aflopen.
Welke lessen trekken we (= ik) hieruit? Prijs de dag niet…etc.etc. en iedereen parkeert in het vervolg achter de dijk!
Terug naar de overzichtspagina